वकील आणि सेल्समन..

आर्ट ऑफ़ लिविंगच्या सेल्समन(!)ला गेले २ दिवस पीड़तो आहे.. शेवटी वैतागुन त्याने काल सीनियरला नंबर दिला..सीनियर आम्हाला शब्दात पकडायला गेला आणि प्राथमिक फेरितच बाद झाला..डिपॉझिट जप्त झालेल्या निवडणुकीतल्या उमेदवारासारखा.. आता फ़क्त आमची मर्जी चालेल..मी ठरवेन तेव्हा भेटणार, कॉल घेणार.. शिबिर मी करणारच, पैसेपण पूर्ण भरणार..पण माझ्या मनाने..त्याच्या नाही..

हे वाचून this is so insensitive असे वाटेल..हा हा.. तसे आहेच म्हणा या केस मध्ये.. एरव्हि आमच्या घरात आलेला सेल्समन थंड पाणी आणि दोन प्रेमळ शब्द ऐकल्याशिवाय जात नाही..अर्थात त्याची इच्छा असल्यास... परवा घरी आलेल्या Blue Dart च्या डिलिवरी बॉयला २००४ साली कसा मी त्याच कंपनीमध्ये त्याच जॉब साठी इंटरव्यू दिला आणि मला त्यांनी घेतले नाही हे सांगितले..भाऊ खुष झाला..म्हणे सर मलापण वेळ लागला हा जॉब मिळायला..तो स्वतःच्या कामावर खुष होऊन गेला.. मला जे हवे ते मिळाले..
पण हे ग्रेट "अगरवाल" साहेब आम्हाला 'तुच्या' समजले..आणि स्वतःसाठी मनस्ताप ओढवून घेतला..

पहिल्यांदा भेटला तर हा भाऊ IT कंपनी मध्ये स्वतःची पोस्ट असिस्टंट मेनेजर सांगत होता..इंग्लिश बिलो एवरेज..नंतर म्हणे where do u work? म्हटलं am a lawyer..
झालं...संभाषण थांबेपर्यंत भाऊचा कॉन्फिडेंस सातवे आसमाँपर.. बॉडी लैंग्वेज मधला आणि भाषेतला चेंज आमच्यातल्या रॉकेटसिंगला बरोबर कळला..

मनात म्हटलं "शाट्या, कॉर्पोरेट मधे सीनियर मेनेजर असतांना तुझ्या दुप्पट पगाराची नोकरी सोडलेल्या माणसाला तुझ्या कॉपी-पेस्ट जॉबची आणि त्या AM पोस्टची अकड़ दाखवतोस होय रे??"  पण तसे काहीच react न होता आम्ही परत आलो..

वकील म्हटलं की लोकांना उज्जवल निकम, जेठमलानी वगैरे सारखी मोठी नावं आठवतात नाहीतर थेट कोर्टाच्या बाहेर उभे असलेले काळा कोट घातलेले नोटरी, ऍफिडेविट वाले दलाल..
अहो मिडल लेवल काही असते की नाही...असो..

अशा ''ढ'' आणि स्टेटस कॉन्शस लोकांना फटके हाणायला लय आनंद होतो.. sadistic pleasure म्हणा हवं तर..

आहे असं आहे.. बाकी निवांत ;) (हे वाक्य spindalकरांचे)

(Feeling लैच Cunning + राक्षसी)

शिव्या ते मदर्स डे..स्वैर विचार..

काल काही मैत्रिणी इकडे शिव्या देणे याविषयावर बोलत होत्या.. लोक शिव्या देणाऱ्या माणसाबद्दल कसे जजमेंटल होतात किंवा त्या कशा वर्तणूक बघुन जज करतात न की शिव्या ऐकून हा चर्चेचा विषय होता..
मनात म्हटलं हा तर आपल्या जिव्हाळ्याचा (रादर expertise असलेला) विषय आहे..यावर तर बोलनाच पड़ीन.. ;)

आमची शिवराळ भाषा ऐकून बांद्रा हॉस्टल मधला रुमी म्हणायचा, "तुझ्यावर तर सरस्वती  प्रसन्न आहे रे" हा हा..   आमच्यावर ही सरस्वती आठवीत (१९९७) प्रसन्न झाली..तोपर्यंत आमची आई आम्हाला शाळेत जातांना भांग पाडून द्यायची आणि गालगुच्चा घ्यायची.. रात्रि ७.३० वाजता जेवण करून आम्ही आईजवळच झोपीझोपी--गाईगाई करत असू..

मग आम्हाला mentor भेटला..आमच्यापेक्षा एक वर्ष मोठा..त्याने आम्हाला 'ढिंच्याक ढिंच्याक' शिकवले..मग ज्या मुलींचा फार राग यायचा त्या आवडु लागल्या आणि त्यासोबत शिव्या हे प्रकरण आयुष्यात add झाले..

ज्याने कोणी या शिव्या बनवल्या असतील त्याचे मनापासून कौतुक वाटते.. हिंदी, मराठी, इंग्रजी यापैकी कोणतीही भाषा असो.. सगळीकड़े या शिव्यांचा संदर्भ आणि त्यांचे प्रयोजन एकसारखेच..

या बाबतीत लोकांचे प्रकारही सर्वत्र सारखेच.. सभ्य, लबाड आणि छपरी..एक टक्का लोक genuinely सभ्य असतात आणि खरच शिव्या देत नाहीत.. ९०% लोक लबाड़ केटेगरी वाले; यांचे खायचे एक आणि दाखवायचे दूसरे.. आणि बाकी सगळे आमच्या जातीचे.. हा हा

फ़क्त महाराष्ट्रातसुद्धा शिव्यांच्या उच्चाराचे प्रकार वेगवेगळे.. जसजसे वेगवेगळे मित्र भेटत गेले तसतसे आम्ही "मराठवाडी/निजामी, कोकणी ऐराणी, वऱ्हाडी, पश्चिम महाराष्ट्रातली गावठी, हरयाणवी, लखनवी, राजस्थानी, MP स्टाइल, दिल्ली स्टाइल"  हे सर्व accents आत्मसात करत गेलो...एखाद्या विषयात आवड असली की गती आपोआप प्राप्त होते तसे आमचे याबाबतीत झाले...

शिव्यांची acceptability पण वयानुसार बदलत गेली.. लहानपणी "मला गाढव म्हटलीस??" असे म्हणून एका क्लासमेटला जवळ पडलेल्या  इलेक्ट्रिकल वायर ने उघड्या पायावर मारलेले आठवते..मग थोड्या मोठ्या वयात "मला काही म्हण पण आईवडलांवर नको जाऊ" हा डायलॉग फेमस होता.. एका मुलगा मी त्याला भेन** म्हणालो म्हणून संतापाने लाल झाल्याचे ही आठवले.. आता तर जवळच्या मित्रांना अतिशय प्रेमाने ज्या शिव्या देतो त्या पूर्वी हाणामारी होण्यास पात्र असत असे जाणवते.. ;)

या शिव्या देण्यामुळे लोक आम्हाला अगदी नीच आणि चिप समजत; पण, "आपल्या मनाला जे पटेल ते आपण करावे...जग गेले भोकात" हा एप्रोच आम्हाला मिळाला तो फ़क्त शिव्या आणि त्या व्हाईट कॉलर, सभ्य लोकांमुळे..त्याबद्दल त्यांचे ऋण व्यक्त करावेत तितके कमी आहेत..

पुढे उशीरा का होईना हे लोक वयात आले आणि आम्ही इतकेही वाईट नाहीत हे त्यांना जाणवले..पण आमच्यासाठी मात्र ते आजही व्हाईट कॉलरच आहेत..डिस्टन्स वाले..

गुन्हेगार हा मोस्ट्ली मोकळ्याढाकळ्या स्वभावाचा नसतो..तो शांत आणि कपटी असतो, तसेच हे लोक आम्हाला वाटतात..यांच्या मनात यशापासून सेक्सपर्यन्त सर्व बाबतीत भयंकर वाईट विचार आणि विकृति असतात पण बाहेरून यांच्यासारखे समंजस, सुशील आणि मुख्य म्हणजे यशस्वी कोणी नसते, म्हणून मग अशा लोकांशी मैत्री ते लग्न अशी सर्व थरांवर नाती मुद्दामहुन जोडली जातात..पण सुरवातच दिखाव्याने झालेल्या नात्याचे भविष्य सांगायला कोणत्याही पोपटवाल्या जोतिषाची गरज नसते, तसेच यांचेही होत असेल.. मग सुरु होते धुसफुस, documentation आणि कचेऱ्या..किंवा आयुष्यभराचे एडजस्टमेंट..

त्यापेक्षा, मनातले ओठावर असा सरळ हिशोब असला तर व्यक्तिगतआयुष्य सोपे होत असेल असा आमचा ठाम विश्वास आहे..अर्थात प्रोफेशनल आयुष्य अवघड होते हे ही तितकेच खरे.. मनाविरुद्ध किंवा मुखवटे घालून जगतांना आत जी तड़फड होते त्याचीच परिणती सध्या वाढलेल्या हार्ट अटैक्स मध्ये दिसते.. बदललेली जीवनशैली हेही कारण आहेच, पण हा मानसिक तणाव आणि उंदीर स्पर्धा (रॅट रेस) दुर्लक्ष करण्यासारखे फॅक्टर्स नक्कीच नाहीत..

असो.. विषय लैच भरकटण्याआधी थांबतो..

टिप : 'शिव्यांचे उदात्तीकरण' हा यामागील हेतु नसुन लोकांना त्यावरून जज करण्याबद्दल संताप व्यक्त करायचा आहे. शिव्या देणारे लोक जास्त निर्मळ आणि रिलाएबल असतात हा आमचा अनुभव आहे.. :)

आणि हो.. त्या मुखवटाधारी लोकांच्या यशाबद्दल आमची अजिबात जळत नाही...आमच्या पैठणच्या (आईचे गाव) संस्कारांमध्ये 'जेलसी' नावालाही नाही..दुसर्याच्या यशावर चरफडण्यापेक्षा आपला पराभव आपण आधी स्वीकारावा ही आमच्या आईची शिकवण आहे. असत्य किंवा अन्यायाची फोडणी असलेल्या यशापेक्षा आम्हाला मिळालेले निर्भेळ आणि absolute अपयश आम्हाला जास्त जवळचे आहे..आजही जे थोड़ेफार मनासारखे होते आहे ते आमच्या आईमुळेच...हेच तिचे आमच्या आयुष्यातले छोटेसे (!) कॉन्ट्रिब्यूशन.. _/\_

च्यायला...हा लेख शिव्यांकडून  आता मदर्स डे कड़े जातोय.. आता थांबावेच लागेल.. :)

काही आवडते कोट्स संदर्भासाठी खाली टाकत आहे :

१. "तुम अपने करोड़ पे मैं अपने रोड पे..मजे करेंगे" - नाना पाटेकर taxi no.9211
२. "मर्दानगी सच्चाई का सामना करने में है" - अजय देवगण HDDCS
३. "Never grudge someone's success..If you grudge their success, they will grudge yours.." Harsha Bhogle at IIM 2005
४." सर ये एक ही तो चीज है मेरे पास.." (ईमानदारी) - Ranbeer Kapoor in Rocketsingh - Salesman of the year

CEO for मुंबई..

आता कसं वाटतंय......गोड़ गोड़ वाटतंय....!!!

राज ठाकरेंना नाशिकमधल्या 'एनशीपी' समर्थनासाठी किंवा त्यांच्या मोदी विरोधासाठी नावे ठेवणाऱ्या आणि उद्धवला उद्धट म्हणणाऱ्या सर्वांना आज हेच विचारावं वाटतंय...

सभागृहातले "जय विदर्भ" चे नारे.. मुंबईसाठी वेगळा सीईओ... मराठी शाळांमध्ये उर्दूची सक्ति...मुंबईत जागोजागी "मुंबई तुमची भांडी घासा आमची" किंवा "Marathi Manus is Gujarat's slave" अशी संतवचने....
तुम्हाला हेच हवं होतं ना..????!!!!!

मध्यंतरी मोदीना आजच्या काळातले शिवाजी महाराज असे इकनोमिक टाइम्सने फ्रंट पेजवर जाहीर केले.. तुम्हाला आनंद झाला असेल ना याचा..राजे परत आले जणू...

आज मुंबईचे असलेले प्रश्न जणू पुणे नाशिक औरंगाबादवर येणारच नाहीत या भ्रमात रहा आणि त्या बनियाचा (विकासाचा झेंडा) हातात घ्या..

आणि उद्धवसाहेब तुम्हालापण हाच प्रश्न.. भाऊ पड़ला म्हणून "खुष तो बहोत होंगे आप"..आधी त्याने तुमची मारली आता तुम्ही आम्हा सगळ्यांची मारा..आमच्यासाठी किंवा स्व.बाळासाहेबांसाठीसुद्धा आपले इगो बाजूला ठेऊ नका..
आपल्याच घरात भाड़ेकरू झाल्याचा आम्ही फील घेतो अणि तुम्ही मात्र मंत्रीपदे मागा आणि जय श्रीकृष्ण / जय जिनेंद्र म्हणा..
आमच्या अपेक्षा गेल्या **त

पवारसाहेब - तुमच्या बद्दल आज नितांत आदर आहे..आमच्या सोशल मीडिया वाल्या पोकळ पिढीला जुन्या हाडाची ताकद दाखवून दिल्याबद्दल आभारी आहे.. ऐसा नेता आमच्या सेनेला किंबहुना महाराष्ट्राला परत मिळो ही मनापासून इच्छा.. यात कुठेही उपहास नाही...

शेवटचा प्रश्न औरंगाबादकरांना - तुमच्या मोदीप्रेमाने ओवैसीचा माणूस जिंकून आला.. गेल्या २० दिवसात शहरात 6 करफ्यू लागले (दंगल सदृश परिस्थितिमुळे)
उद्या हे रझाकार घरावर चालून आल्यास तुम्हाला भाजपचे सावे मदत करतील का?
की डिपॉझिट जप्त झालेले आणि दलित म्यूजिक एल्बम साठी रस्त्यावर नाचणारे दर्डा मदत करतील? की राष्ट्रवादीचे अमानुल्ला मोतीवाला?
की परत आमच्या 'शेने'ची आठवण येईल..
आता हे प्लीझ म्हणू नका की असे होणार नाही..१९८९ आधीचे शहर आठवा आणि मग विचार करा...जमल्यास....

‪#‎Shivsena‬ ‪#‎BJP‬ ‪#‎NCP‬ ‪#‎Aurangabad‬ ‪#‎Riots‬ ‪#‎MIM‬ ‪#‎Owaisi‬ ‪#‎NAMO‬ ‪#‎MNS‬‪#‎मनसे‬ ‪#‎शरदपवार‬ ‪#‎राजठाकरे‬

तळटिप : आमच्या पूर्वीच्या मल्टीनेशनल कंपनी मध्ये कोणाला काढून टाकायचे असले की त्याला म्हणायचे आमचे तुमच्याकड़े विशेष लक्ष आहे.. पर्फोरमेंस इम्प्रूवमेंट प्रोग्राम या गोंडस नावाखाली एक महीना घालवला की मग म्हणणार you are extremely talented and you have already achieved a lot here.. we may not be able to offer you more challenging roles so we are okay if you look for better opportunities outside.. we are not stopping you..

बघुया आमच्या मुंबईला किती वेळ मिळतोय सीईओ कडून...

— feeling angry.

Powershift.. ;)

मध्य रेलवेने सध्या कंत्राटी (contract basis) पद्धतीने टीसीज् ठेवले आहेत.. मोस्ट्ली 'फर्स्ट क्लास' वर त्यांचे विशेष लक्ष असते..हे टीसीज् एखाद्या उच्चभ्रू पब मधे रात्री बाउंसर म्हणून काम करतात आणि हा त्यांचा डेटाइम जॉब आहे..ते दिसतात असे की त्यांच्या राजबिंडया रूपावर फर्ष्ट क्लासच्या किमान १० शिष्ट मूली फ़िदा व्हाव्यात..smile emoticon

आज शिवडी स्टेशनवर असेच दोन बाउंसर एका काकांशी हुज्जत घालत होते..काकांकड़े फर्स्ट क्लास पास होता मात्र दुसऱ्या लाइनचा.. पण ते मंत्रालयात रेल्वेशी संबंधित विभागात कक्षाधिकारी असल्याने टीसीने आपल्याला सोडून द्यावे ही त्यांची रास्त (!) अपेक्षा होती.. बायकोला पोहोचायला वेळ असल्याने मीसुद्धा त्यांचे संभाषण लक्ष देऊन ऐकत होतो.. wink emoticon

आधी बाउंसर शांतपणे घेत होते..नंतर त्यांचा राग अनावर झाला आणि त्या काकांना म्हणे "तुम्हारे जो कौन साहब हैना उनको मेरे घर संडास साफ करने भेज दो.."
हे ऐकल्यावर काकांनीपण फॉर्म मधे येऊन एक फ़ोन लावला आणि त्यावर आपल्या वरिष्ठाचे 'मिश्रा टाइप्स' नाव ऐकून इतका वेळ तोर्यात असलेल्या बाउंसर ची गाड़ी उताराला लागली..

काकांचा फ़ोन त्या बाउंसर्सच्या सुदैवाने कट झाला आणि हे ग़जनीचे आतेभाऊ चक्क पुढच्या ट्रेन मधे चढ़ून पळून गेले.. हाहा..

मुद्दा हा की.. सत्ता किंवा शक्ति कधी बाजू बदलतील सांगता येत नाही.. त्यामुळे कोणाला दुखवण्याच्या आधी माणसाने १०० वेळेस विचार करावा..

सांप्रतच्या काळात नागपुरचा चिरका पोपट, जळगावचे गावरान वांगे, गुजराती विकासपुरुष व त्यांचा खासमखास टकलू हैवान या सर्वांची गाडी त्या बाउंसर्स सारखी उतारावर कधी लागेल यावर आमच्यासारखे लाखो लोक डोळे लाऊन बसले आहेत.. हा हा हा

टिप: Powershift नावाच्या एका थोर फिलोसोफेर ने लिहिलेल्या पुस्तकाची प्रस्तावना या निमित्ताने आठवली.. त्या पुढे आमचीच गाडी उताराला लागल्याने अधिक भाष्य करणे अवघड आहे wink emoticon

— feeling amused.

Movie Review : हैप्पी जर्नी

हैप्पी जर्नी... या सिनेमाचे कशाकशासाठी आणि किती कौतुक करावे असा प्रश्न पडला आहे.. 

सिनेमाची अफ़लातून स्टोरीलाइन, अतुल कुलकर्णी आणि प्रिया बापटचा अप्रतिम अभिनय, कथानकाची स्पीड आणि ग्रिप, शूटिंग लोकेशन्स, फ्रेश लुकची कैराव्हैन, अतिशय अनपेक्षित पण उत्तम जमुन आलेले विनोद, प्रेक्षकांचे पाणावलेले डोळे आणि भरून आलेला गळा... प्रत्येक गोष्टीबद्दल खुप काही बोलण्यासारखे आहे..

आम्ही दहावीत असतांना नवनीतच्या २१ अपेक्षितची जाहिरात करणारी छोटीशी प्रिया बापट... पुढे मुन्नाभाई मधली यंग डॉक्टर ते काकस्पर्श आणि आजची जानकी.. प्रिया बापटच्या या प्रवासाबद्दल तिचे कौतुक आणि पुढील प्रवासासाठी हार्दिक शुभेच्छा..!!!

बऱ्यापैकी बोल्ड असलेले प्रसंग / संवाद चुकुनही अश्लीलतेकड़े झुकत नाहीत हे या सिनेमाचे यश आहे.. खऱ्या अर्थाने 'आउट ऑफ़ बॉक्स' मराठी सिनेमा कशाला म्हणतात ते हा सिनेमा पाहुन कळते..

कोणताही रिव्यु न वाचता आणि स्टोरी न वाचता हा सिनेमा आपल्या परिवारासह एकदा बघायलाच हवा..आज पहिल्यांदा आपल्यालाही लहान बहिण असावी असे वाटले.. smile emoticon

विशेष गोष्ट - या सिनेमाचा नायक सेल्स प्रोफाइलमधला असून त्याचे फर्स्ट हाफ मधले अनाकलनिय व्यक्तिमत्व आमच्यासारख्यांना नक्कीच भूतकाळात घेऊन जाईल..

स्टार्स : ४.५ / ५

‪#‎हैप्पीजर्नी‬ ‪#‎अतुलकुलकर्णी‬ ‪#‎प्रियाबापट‬ ‪#‎AtulKulkarni‬ ‪#‎HappyJourney‬ ‪#‎Great‬‪#‎Marathi‬ ‪#‎Cinema‬ ‪#‎मराठीसिनेमा‬

— feeling great.

नाईटलाईफ..

Prince Aditya Thackeray has promised a rocking Nightlife for youth in Mumbai.. today's news in ET..

Bloody hell..how many Martathi guys have a night life in this city? N how often? What is your target segment? Dont forget people from chawls (slums) made you win 10+ seats here.. I agree these poor guys have a night life..but it's for water that comes to their home in night at 2 a.m / 3 a.m..

I hope you are talking about this night life and also that you are concerned about the quality of life of those few (!) voters staying in areas like sewree, lalbag, kalbadevi, cotton green, ray road etc.

तुझ्या आजोबांनी लाही चना आणि १९९५ रूल आणून बांग्लादेशी घुशिंना घर दिले होते..तेही शहरात..बदलापुरला नाही.. त्यांची पुण्याई थोर म्हणून लोक अजूनही तुम्हाला मत देतात.. 

तू असे 'सर्वसमवेशक चाळे' केलेस तर मात्र तुला कवी संदीप खरेंकडे उमेदवारी (juniorship) करण्याखेरिज पर्याय राहणार नाही.. हाहा

‪#‎आदित्यठाकरे‬ ‪#‎शिवसेना‬ ‪#‎AdityaThackeray‬ ‪#‎Shivsena‬ ‪#‎JaiMaharashtra‬‪#‎जयमहाराष्ट्र‬

— feeling silly.

डॉक्टर्स..

KEM मधील एका वार्डबॉयने एका फीमेल रेसिडेंट डॉक्टर सोबत गैरवर्तन केल्याची बातमी वाचून दुःख झाले.. 

या क्लास 4 लोकांना इतका माज कसा येत असेल? कायदा किंवा वरिष्ठ आपले काही वाकडे करू शकणार नाही हा विश्वास त्यांना नक्कीच त्यांची यूनियन / सेना देत असावी..

'डॉक्टर आजकाल फ़ार लूटतात' असे सहज म्हणणार्यानि एकदा इकडेपण पहावे..
पंचविशितले ७ डॉक्टर गेल्या ३ महिन्यात डेंग्यू सारख्या क्षुल्लक आजारामुळे कायमचे आपल्यातून गेले, डॉ.संजय ओक महापालिकेतल्या राजकारणाला कंटाळून DY PATIL ला निघुन गेले..

एकहि सुट्टी न घेता रोज १२-१५ तास काम करणाऱ्या रेसिडेंट डॉक्टर्स वर पेशंट्सचे नातेवाईक हल्ला करतात..त्यांना सुरक्षा द्यायला पुरेसे पोलिस नाहीत..KEM सारख्या नामांकित हॉस्पिटल ला पूर्णवेळ डीन अजूनही नाहीत असे कळले..

all thanks to politics..

आपल्या बेस्ट ब्रेन्सची अशी दुर्गती होत असल्यास उद्या ते भारत सोडून गेले तर ब्रेन ड्रेनच्या नावाने गळा काढण्यात काहीच अर्थ नाही..

Movie Review : PK

PK....आत्ता सिनेमा पाहुन आलो मात्र अजूनही आमीरकाकांना सत्यमेव जयते सोडून हे नक्की का करावे वाटले हा प्रश्न अनुत्तरितच आहे..धर्माच्या नावाखाली चाललेली बुवाबाजी हे या सिनेमाचे टारगेट आहे असे apparently वाटत असले तरी Oh my God सारख्या दर्जेदार सिनेमाशी याची कुठेही बरोबरि होऊ शकत नाही..

तसे पाहिल्यास हा सिनेमा वाइट नाही..alienच्या नजरेतून आपले जग उलगड़तांना अगदी छोट्या प्रसंगातुन चांगले विनोद जमुन आले आहेत.. अनुष्का शर्मा आणि सुशांतसिंग राजपूत दोघेही suprisingly आवड़ण्यासारख्या रोल मध्ये आहेत.. पण तरी.. something is missing..

बाकी बोमन इराणीला असे गबाळे दाखवून, सौरभ शुक्लाचा (ढोंगी बाबा) सेकंड हाफ मध्ये खेचलेला interview दाखवून, संजुबाबाचे आमीरसोबत गाणे दाखवून आणि नंतर संजुबाबाला ट्रेन ब्लास्ट मध्ये शहीद करून नेमके काय साध्य झाले ते त्या राजू हिरानीलाच ठाऊक..

In short, you can give it a miss.. :(

@आमीरकाका - तुम्ही पार्टनर बदललात आणि आमच्यासाठी तुम्हीच बदललात.. कुठे तुमचे २००४ आधीचे intense पिक्चर आणि कुठे.........जाउद्या.. ज़माने के साथ चलना है यालाच म्हणत असावेत..

आम्हाला मात्र हे जमलं नाही..म्हणूनच लोकल आणि सोसाइटी मधली कॉलेज गोइंग मुलं पण हल्ली आम्हाला काका म्हणायला लागली आहेत आणि तुम्ही मात्र त्यांच्या वयाच्या मुलिसोबत रोमान्स करत आहात..
जहाँपनाह तुस्सी ग्रेट हो.. तौफु कबुल करो.. !!!!!!

कावळेदादा..

एखादी मोठी व्यक्ति आणि आपल्या आवडीमध्ये साधर्म्य जाणवले की स्वतःबद्दल जास्तच पॉझिटिव्ह विचार मनात येतात..भलेही ती एकमेव सिमिलैरिटी का असेना.. wink emoticon

आर.के.लक्ष्मण यांचे कावळ्यावर फार प्रेम होते असे आज वाचले आणि जणू मलाच काही बक्षीस मिळाल्यासारखा आनंद झाला..

तसा कोणालाच फारसा न आवडणारा हा पक्षी मला नेहमीच फार गोड़ वाटतो..आमच्या सीनियर कॉलेज मधल्या कट्ट्यापासून ते आमच्या तिसऱ्या मजल्यावर बाल्कनीत नेहमी पाणी प्यायला येणारे सगळे कावळे मी observe केले आहेत..
त्यांचे काटेरी घरटे, दिसण्याचे प्रकार, companionship, मैत्री, दुश्मनी, सुड असे बरेच काही..

कावळ्याचा सुद्धा आवाज (घसा) बसतो, तो आपल्याकडे तिरप्या नजरेने पाहुन हसतो असे मला नेहमी भासते.. आमच्या पैसेज मध्ये पाण्याची प्लेट नसेल तर ते मला नेहमीपेक्षा वेगळ्या आवाजात कावकाव करून बोलावतात..आणि पाणी पिऊन जातांना समाधानाने वेगळे कावकाव म्हणतात.. कधी नावडीची गोष्ट दिली तर तक्रार करणारे त्यांचे कावकाव पण वेगळेच असते..

आईला बाळाचे रड़णे दुदुसाठी आहे की कड़ेवर घेण्यासाठी हे असेच कळत असावे.. smile emoticon

विशेष टिप : अजय देवगणची सिगरेट पिण्याची स्टाइल आणि बाळासाहेबांची तांब्याच्या ग्लासमध्ये बियर पिण्याची स्टाइल पण आम्हाला अशीच आदर्शस्थानी आहे..;) 

आर आर आबा..

आबा काल गेले..त्यांच्यासंदर्भात काही जुन्या आठवणी आज शेयर कराव्या वाटल्या...

आर.आर.आबा यांनी डांस बार बंदीचा कायदा आणला त्या काळात आमचा Reliance Money मधला बॉस आम्हाला सांगायचा.. you should tap this segment.. these girls earn on an average 20 thousand per night..that too in cash and they are not educated enough to make wise investment decisions..

आता अशा मुलींना भेटायचे म्हणजे खिशात चांगले पैसे पाहिजेत..५० रूपयांपेक्षा जास्त एका जेवणावर खर्च करणे शक्य नसलेल्या आमच्यासारख्या मित्रांनी मग पनवेल, खालापुरला स्वस्तातल्या डांसबार मध्ये जाण्याचे ठरवले..तेहि ४ लोकांनी contri करुन फ़क्त दोघांनीच जायचे आणि आलेला बिझनेस सगळ्यांनी वाटून घ्यायचा..
पुढे तेही आवाक्याच्या आणि संस्कारांच्या (!) बाहेर आहे असे लक्षात आले, तो जॉब सोडला आणि आमचे डांसबार दर्शन राहूनच गेले..

सलमान खान आणि शकीलच्या ऑडियो टेप्स २००२-०३ साली आबांनी पुढील तपासासाठी गोव्याला विशेष lab मध्ये पाठवल्या असे प्रेस कांफरेंस मध्ये सांगितले..तेव्हा पत्रकारांनी विचारलेल्या धारदार प्रश्नांमुळे घामाघुम झालेले आबा अजुन आठवतात...

तिसरी आठवण आमच्या गावची...औरंगाबादला मुकुंदवाड़ी पोलिस स्टेशनला आबांनी गृहमंत्री असतांना भेट दिली होती..पोलिसांच्या डेली रजिस्टरवर सही करतांना त्यांचा फ़ोटो अजूनही तिथे असेल.. बायकोचा (तेव्हाची मैत्रीण) मोबाइल चोरीला गेल्याची कंप्लेंट करायला गेल्यावर तो आम्ही पाहिला होता..
पुढे काही वर्षांनी पहिल्यांदा दिल्लीला 5 स्टार हॉटेल मध्ये स्टे केला त्या वेळेस स्वतःचा त्याच पोझ मधला पेन हातात घेऊन काढलेला फ़ोटो पाहिला की अजूनही आबा आठवतात... frown emoticon

पक्षाच्या हितासाठी कैंसरसारख्या आजारावर वेळेत उपचार न करणारे आबा आज‪#‎लोकसत्ता‬ मुळे आम्हाला कळले.. जिल्हा परिषद शाळेत मराठी माध्यमात शिकलेल्या त्यांच्या मुलीला पाहुन ठाकरेंच्या "बाबांना डैड म्हणणाऱ्या / इंग्रजी कविता करणाऱ्या / नाईट कल्चर आणु म्हणणाऱ्या" तिसऱ्या पिढीबद्दल राग अनावर झाला.. 😈

आबा तुम्ही फ़क्त ब्राह्मणविरोधक म्हणून मला माहीत होतात..पण तरीही तुमच्या जाण्याचे दुःख आहे.. तुमची पक्षाची निवड चुकली की हे आमचे सर्वांचे (पक्ष, जनता आणि तुम्ही) नशीब हा प्रश्न मात्र अनुत्तरित आहे..

तुम्हाला परत या म्हणणार नाही कारण आता त्या पक्षाचा पुढे फ़क्त ऱ्हासच होणार हे जवळपास निश्चित आहे..

Movie Review : कोर्ट

नेमाडेंना ज्ञानपीठ मिळाला तेव्हा इकडे उदय जोशी सर म्हणाले होते की लोकांना खुप आवड़णाऱ्या गोष्टी आम्हाला कधीच आवडत नाहीत..आमचेही तसेच..
काल नॅशनल अवार्ड विनिंग ‪#‎कोर्ट‬ सिनेमा पाहिला आणि डोक्याचे भजे होऊन घरी आलो...

न्यायव्यवस्था किती असंवेदनशील (!) आहे हे आपण जाणतोच त्यावर हा सिनेमा एक वेगळ्या प्रकारे भाष्य करतो इतकेच काय ते म्हणता येईल..तेही स्वतःला positivity ची १०० इंजेक्शनं देऊन...
गोमारी नावाची जात आहे हे कालच यानिमित्ताने आम्हाला कळले...

अतिशय निरर्थक प्रसंगांची या सिनेमात रेलचेल आहे.. पूर्ण सिनेमा ३० मिनिटांत बनला असता तरी हे सर्व कव्हर झाले असते इतकी याची गती संथ आहे..शिवाय इतका शेळपट वकील आपल्याला सतत स्क्रीनवर दिसतो याचा आम्हाला आलेला वैयक्तिक राग वेगळा..

थोडक्यात - अतिशय हुशार लोकांसाठी हा सिनेमा आहे.. सामान्य माणूस आमच्यासारखा अर्धमेला होऊन थिएटरच्या बाहेर येणार यात संशय नाही...

विशेष नोट : प्राइम टाइम मध्ये पाहिलेला हा पहिला मराठी सिनेमा आहे.. विनोद तावड़े यांचे आभार पण हा सिनेमा या निर्णयानंतर लगेच आल्याने रिकामे थिएटर पाहुन आपले हसे होणाऱ हे नक्की.. 

Salesman..!!

लोकल ट्रेनमधुन फळे, कि-चेन, बैटरी सारख्या 'स्वस्त आणि मस्त' सामान विकणाऱ्या लोकांचे फार कौतुक वाटते.. 

कोणाचे लक्ष असो अथवा नसो, कोणी चेष्टा करो किंवा दुर्लक्ष करो हे लोक पूर्ण उत्साहाने ठरलेली वाकये बोलत असतात..तेही प्रत्येक डब्यात...आलेला वाईट अनुभव क्षणभरात मागे टाकून..

यातल्या काहींच्या बॅग मध्ये तर खजिनाच असतो.. डब्यात छोटी मुले दिसली की यांच्या बॅगमधून आपोआप लाइटवाली खेळणी निघतात तर कधी भिंग, कंगवा, सिगरेट लायटर वगैरे.. कधी चाइना मेड टूल किट तर कधी अजुन काही..

आपण करतो त्या कामात शून्य मोटिवेशन आणि अतिशय low returns असतांना हे लोक आपली एनर्जी (enthusiasm) कशी टिकवून ठेवतात हे मला आजपर्यंत न सुटलेले कोड़े आहे..

मज़बूरी वगैरे मान्य आहे पण यांचेही मन परिस्थितिविरुद्ध उठाव करत नसेल का? की परत तो उठावसुद्धा परिस्थिति दाबून टाकत असेल? हे लोक अन्याय होतो म्हणून एकट्याने रडत नसतील का?

की यांच्यातले consistent लोक हे चक्र भेदुन वर जात असतील..दुसऱ्या पिढीला फर्स्ट क्लास मधे पाहण्याचे स्वप्न मनात ठेवून..

काही असो.. यांच्या चिकाटीला आमचा सलाम..आणि शुभेच्छा... तुमच्यातले दहा टक्के गुण आमच्यात आले तरी हमारी लाइफ बन जायेगी.. 

‪#‎hawkers‬ ‪#‎Respect‬

Movie Review : NH-10

"किसीको इतना भी मत डराओ की डर ही खत्म हो जाये !!" -मेरी कोम 

हा डर संपल्यावर काय होऊ शकते याचे उत्तर आपल्याला‪#‎NH10‬ बघितल्यावर मिळेल...

दिल्लीत टिपिकल कॉर्पोरेट लाइफ जगणाऱ्या अनुष्का अणि तिच्या हाय प्रोफाइल नवऱ्याच्या आयुष्यात एका रात्रित जे भयंकर घड़ते ते म्हणजे हा सिनेमा.. आपल्यासोबत घडणाऱ्या गोष्टी इगोवर घेतल्या आणि जमिनीशी संबंध नसल्यास काय होऊ शकते याचे उत्तम उदाहरण म्हणजे तिचा नवरा..

I dictate my own rules असे म्हणणाऱ्या 'नशीबवान' लोकांनी परिस्थितिसमोर आपणही हतबल होऊ शकतो ही शक्यताच मनातुन काढून टाकलेली असते.. अशा सर्वांनी हा सिनेमा नक्की पहावा.. 

अनुष्का शर्माचा एक Successful Brand Manager ते एक निर्दय, निडर व्यक्तिमत्वाकड़े होणारा प्रवास दोन भागांत अतिशय सुंदर दाखवला आहे..
फ़क्त नवरा सोबत आहे म्हणून आपली licensed गन सोबत न बाळगणारी अनुष्का आपला नवरा जखमी झाल्यावर भीति दूर सारून त्याला धीर देते आणि आलेल्या संकटाला एकटी सामोरी जाते...हे transition इतक्या इम्प्रेसिव्हली सादर करणाऱ्या अनुष्का आणि दिग्दर्शकाला आमचा सलाम...

फर्स्ट हाफ मधला violence बघायला जड वाटला तरी ती खरोखरच कथेची गरज होती हे सेकंड हाफ मध्ये आपल्याला जाणवते.. 

आयुष्यात कोणालाच अंडरएस्टिमेट आणि स्वतःला ओवरएस्टिमेट करू नये हा धड़ा या सिनेमातुन प्रत्येकाने घ्यायला हरकत नाही..

डर्टी पिक्चर, कहानी, क्वीन, मेरी कोमच्या रांगेत बसणारा हा सिनेमा प्रत्येकाने आवर्जून आणि मन घट्ट करून पहायलाच हवा..
दीप्ती नवल आणि दर्शन कुमार (या सिनेमाचा विलन) यांचे काम उत्कृष्ट आहे.. एक meaningful सिनेमा बनवल्याबद्दल मिसेस कोहली / अनुष्काचे अभिनंदन आणि शुभेच्छा.. 
स्टार्स : ४.५ / ५

‪#‎Amazing‬ ‪#‎AnushkaSharma‬ ‪#‎Bollywood‬

लाल-डबा (एस.टी)

लाल-डबा (एस.टी) ने दिवसा प्रवास करणे हा अतिशय सुंदर अनुभव आहे.. येवला ते वैजापुर तेहशील ऑफिसला रोज up-down करणारे काका मागे गोपीनाथ मुंढे गेले त्या दिवशी असेच प्रवासात भेटले..

आमचा ६ जणांचा बस मध्ये ग्रुप जमला.. विषय अर्थातच राजकारण.. सर्वांचा आवडीचा..गप्पांच्या ओघात आम्हाला सकाळी फोनवर अपघाताची न्यूज कळली आणि बसमधले वातावरण गंभीर झाले.. या काकांनी अनेक जुन्या आठवणी सांगितल्या..लोक प्रार्थना करू लागले..सगळेच फार इमोशनल झाले होते..

काकांकडे स्वतः गोपीनाथ मुंढे, पंकजा, प्रीती या सगळ्यांचे मोबाइल नंबर छोट्याशा जुन्या डायरीत हाताने लिहिलेले होते..त्यांनी न्यूज कळताच माझ्यासोबत औरंगाबाद पर्यन्त येऊन पुढे बीडला जाण्याचा प्लान केला..तेहशील ऑफिसला नोकरीला असल्याने सुट्टी मागण्याचा प्रश्न नव्हताच.. 

मोठा नेता जेव्हा एका अतिसामान्य घरातून घड़तो तेव्हा त्यांच्याबद्दल जिव्हाळा असणारे असे अनेक लोक कधी लालडबा तर कधी पनवेल ट्रेन किंवा BEST बस मध्ये भेटत असतात.. आणि आपल्याला जगण्याची नवीन ऊर्जा देऊन जातात..

अशा लोकांना भेटल्यावर मुंबईचे शहरी, चकाचक आयुष्य सोडुन गावात जाऊन राहावे वाटते..आपणही जिल्हा परिषद शाळेत शिक्षकाची नोकरी करावी, बायकोने आपल्या मुलांना आणि आपल्याला डबा बनवून द्यावा, मुलांना सायकलवर शाळेत सोडावे मग आपण कामावर जावे.. संध्याकाळी सहा वाजता परवचा, ७ वाजता मराठी बातम्या मग संस्कार,धनंजय सारख्या मराठी मालिका, रविवारी दुपारी ४ वाजता मराठी सिनेमा, आठवडी बाजार, गुढीशेव, बर्फगोळा, गावातल्या जत्रा, उरुस, दिंड्या, वासुदेव...

मग लगेच लक्षात येतं.. हे आयुष्य आपणच कधीतरी स्वेच्छेने मागे सोडलं आहे.. आता XBHK आणि EMI च्या बाहेर जाणे फ़क्त टपाल सारखे गोड़ मराठी पिक्चर बघण्यापूरते शिल्लक आहे..

हा औरंगाबाद - नाशिक प्रवास संपुच नये असे वाटते आहे..

Movie experience ..!

The Hero: Love story of a Spy हा सनी देओलचा तद्दन टुकार सिनेमा आताच संपला.. स्टार गोल्ड ने आम्हाला १२ वर्ष मागे औरंगाबादच्या अनुराधा-अनुपमा थेटर मध्ये नेलं म्हणून त्यांचे आभार..

आता तिकडे चकचकित मल्टीप्लेक्स थेटर उभे आहे पण हा सिनेमा आम्ही (मी आणि दादा) जुन्या थेटरमध्येच पाहिला होता.. 

१९९२ साली या थेटरच्या उदघाटनासाठी स्वतः अनिल कपूर आला होता.. १९९५ साली The Gentleman ची टिकिटे आम्ही एक तास लाइन लावून घेतल्याचे आठवते..पण फ़क्त दहा वर्षात या थेटरने मान टाकली.. 

आम्ही रात्री ९ ते १२ च्या शोला गेलो तेव्हा थेटरमधला एकच फॅन चालु होता..सगळे त्या भोवती (खाली) कोंडाळे करून बसले होते..

आमच्या मागे दोन ITI वाले मित्र होते त्यातला एक जण मनासारखा जॉब न लागल्याने शेती करत होता आणि दुसरा जॉब मध्ये कसे पिळतात ते त्याला सांगत होता.. त्यांना सिनेमाशी काहीच देणेघेणे नव्हते..खुप वर्षांनी भेटले म्हणून फ़क्त गप्पा मारत होते..

आमच्या उजव्या बाजूला एक धनगर बसला होता..त्याची गुरे हाकायची काठी त्याने भिंतीला आडवी लावून ठेवली होती आणि सनी देओलच्या डायलॉगला मनापासून दाद देत होता.. 

MIDC मागेच असल्याने बरेच लोक शिफ्ट संपवून आलेले वर्कर होते...थोडक्यात सगळे श्रमजीवी..

आम्ही सगळ्यात 'वेगळे' असलो तरी तसे कोणी जाणवून दिले नाही आणि आम्हीपण हा सिनेमा शिट्या, पाकिस्तानला शिव्या, घोषणा आणि गोंधळात प्रचंड एन्जॉय केला.. 

हे बाकीचे लोक थेटरच्या आत माचिस देण्याइतके फ्रेंडली होते (हो थेटरच्या आत सुद्धा स्मोक करता येते..हाहा) 

पण बाहेर आल्यावर आम्ही 'देशपांडे' झालो आणि ते आम्हाला परके झाले.. हे लोक आता कुठे असतील आणि ते मल्टीप्लेक्सला किंवा प्रोझोनला जात असतील का? असा प्रश्न मनात आला.. 

तो फुकटचा श्रीमंती चकचकितपणा त्यांना नक्कीच आवडत नसेल.. 

१० रुपयांचा समोसा आपण मल्टीप्लेक्स मध्ये बळेच ६० रूपयाला विकत घेतो..काही विकत न घेता खुर्चीवर बसून राहावे म्हटले तर ३-४ गोजिरवाणी मुले दहा वेळेस anything for you sir असे विचारुन जातात.. नाही म्हटले की काहीजण लुक पण देतात.. 

'एक्स्ट्रा कुशन' वाल्या मागच्या सीट्सवर जे बसतात ते आपल्याकड़े उगाच तुच्छ असल्यासारखे बघतात.. 

हे सगळे दिखावे /discrimination नव्हते तेव्हा आयुष्य फार सुंदर आणि सोपे होते असे जाणवले...

अर्थात ते होतेच.. फ़क्त आम्हाला जाणवत नव्हते..

Movie Review : Hunterrr

जग काय म्हणेल ह्याचा विचार न करता आपल्याला जे मनापासून पटेल ते बोलणारे आणि वागणारे लोक आम्हाला नेहमीच आदर्शस्थानी आहेत..त्या यादीत हर्षवर्धन कुलकर्णी हे नाव आता नव्याने add झाले आहे.. 

मंदार पोंक्षे या 'वासु' तरुणाचे भावनिक चढ-उतार बघतांना आपल्याला असे लोक नेहमी जवळपास असल्याचे जाणवते.. अर्थात हे जाणवून सुद्धा 'आम्ही नाही त्यातले' किंवा 'आम्हाला नाही दिसले' हे म्हणण्याचा 'ट्रेंड' असल्याने ‪#‎Hunterr‬ ला व्यावसायिक यश कितपत मिळेल अशी शंका असली तरी हा सिनेमा उत्कृष्ट बनवला आहे याबद्दल दुमत नाही..

लहानपणी शाळा/कॉलेजच्या कट्ट्यावर लपून वाचलेला "हैदोस", शहरातले ते स्पेशल थिएटर्स / व्हीडीओ पार्लर्स, कॉलेजमधल्या 'त्या' मुलांच्या सुरस कहाण्या, thrills, अफवा, क्रश, प्रेमभंग, करिअर+आयुष्याबद्दल सिरीयस होणे आणि लग्न... अशा सर्व गोष्टींची उजळणी म्हणजे हा सिनेमा... 

या मुलांचे अनुभव ऐकून 'ते करावे तर वाटते पण आपल्याला हे जमणार नाही' या गटातल्या प्रत्येकासाठी हा सिनेमा must watch आहे..राधिका आपटे या सिनेमात सई ताम्हणकर पेक्षा जास्त भाव खाऊन गेली आहे ते तिच्या अभिनयामुळे...गुलशन देवैय्याचा मंदार पोंक्षे आम्ही शाळा, UG आणि PG मध्ये वेगवेगळ्या रूपांत जवळून पहिला असल्याने यात कुठलीही अतिशयोक्ती जाणवत नाही..
सुरवातीला अशा वासू मुलांबद्दल आपल्याला वाटणारा तिरस्कार हा जेलसी मधून तर येत नव्हता असा आम्हाला स्वतःशीच प्रश्न पडला..हेच या सिनेमाचे यश..

बाकी सई ताम्हणकरने तो सीन टाळला असता तर अधिक बरे झाले असते असे वाटते..तो सीन कथानकाची नसून तिचीच गरज होती की काय असा प्रश्न आपल्याला पडतो..  

"Virginity is not dignity, its lack of opportunity" "अपना हात जगन्नाथ" हे संतवचन ज्यांनी ऐकले आहे अशा सर्वांनी आपल्या शाळा-कॉलेज मधल्या जुन्या आणि खास मित्रांसोबत हा सिनेमा नक्की पहावा असा आमचा आग्रह आहे.. 

स्टार्स : ३.५ / ५. 

संतोष शेलार यांच्या "ब्युटीपार्लरचा वादंग भाग - १" मधील हा उतारा संदर्भासाठी खाली पेस्ट करत आहे.. 

[नीतीमुल्यांच्या पहाऱ्यातून ज्याक्षणी, मनात दुसऱ्या स्त्री/ पुरुषाचा विचार मनात येतो, तत्क्षणी पावित्र्य भ्रष्ट होते, कवडीमोलाचे ठरते. “केले तर नाही ना काही? मग उगीच कशाला ओरड?” अशी पळवाट न्याय्य ठरत असेल, तर न्यायालयात गुन्ह्याच्या कटापाठी असलेल्या ब्रेनला दोषी मानता कामा नये]

दहावी फ : SBHS 2000

आमचा दहावी फ (SBHS 2000 बैच) आणि "आप" मध्ये सध्या बरेच साम्य दिसून येत आहे..कारणे खालीलप्रमाणे :

- शाळेतली सर्वात हुशार आणि त्यामुळे सर्वात शिष्ट मुले एका वर्गात जमली होती.. (IITians)

-आपलाच (विचार) सगळ्यात मोठा आहे असे सगळ्यांना वाटत असल्याने वर्गात एकमत अशक्य होते..

- आपण सगळ्यात शरीफ आहोत हे लोकांना दाखवायचे असते, पण बाजूच्या G division मधल्या पोरी PT च्या तासाला ग्राउंडवर जातांना त्यांच्याकडे लपून पहायचेसुद्धा असते..
जणू अगदी सहज लक्ष गेले हो.. (आमदार पळवापळवी) 

- कोणाला सांभाळून घेणे अशक्य.. थोड़ीही चूक झाल्यास त्याची वाजलीच पाहिजे.. आपल्यावेळेस मात्र हे लागू होणार नाही..

- There are no permanent friends.. (फ़क्त rankers सोबत मैत्री करणे)

टिप क्र.१ : काही अपवाद दोन्हीकड़े आहेत.. हा हा

टिप क्र.२ : आमची मुलांची शाळा होती आणि फ़क्त एका वर्गात (G division) मूली होत्या.. यावरून त्यांचे महत्व लक्षात यायला हवे..
त्या G डिवीज़न मधल्या hifi मुलांबद्दल परत कधी... 

व्यसन.. !

व्यसन कोणतेही असो त्याने माणसे जोडली जातात हे त्रिकालबाधित सत्य आहे.. जगातले सर्वात मनमिळाऊ आणि सुस्वभावी लोक आपल्याला पान टपरी आणि रेस्टो-बार मध्ये भेटतात असे आमचे वैयक्तिक निरिक्षण आहे..

अशा ठिकाणी लोक सहजपणे आपले अनुभव, mobile मधील वीडीओ पासून आपल्या प्लेट मधील snacks शेअर करतात..आम्हाला असाच एकदा ठाण्यात 'मैत्री'वर दुबईला निघालेला एक अर्धशिक्षित मराठी तरुण भेटला..एकटा आणि उदास वाटत होता..आमच्या गप्पा (sales talk) ऐकून त्याला आमच्याबद्दल आपुलकी वाटली..आमच्याशी थोडे बोलला मग स्वत:हून एक salted काजूची पिशवी जातांना आम्हाला हसत हसत देऊन गेला आणि आमच्या ग्लास मधून एक सिप सुद्धा त्याने घेतला...

त्या काजुपेक्षा आम्हाला लक्षात राहिला तो त्याचा हसरा चेहरा...अशा वेळेस उष्टेमाष्टे, जातपात कोणीही पाळत नसतात हे या जागेचे आणखी एक महात्म्य....  

पानटपरी / चहा-सिगरेटच्या स्वस्तातल्या फेमस जागा सुद्धा माहितीचा एक मोठा सोर्स असतो.. 

टाटा ग्रुपच्या कोणत्या कंपनीचा परचेस मनेजर कोणत्या vendor कडे किती मार्जिन ठेवतो, कोणत्या कंपनीत कसे वातावरण (work culture) आहे, कोणता बॉस चांगला, कोण वासू, कुठे बसायला स्वस्त आणि मस्त जागा आहेत, कुठले हॉटेलवाले घरचा डबा त्यांच्याकडे खाऊ देतात, कोण पोरगी 'तशी' आहे, राजकीय नेत्यांचे आतले व्यवहार, करिअर, अध्यात्म, सिनेमा असा कोणताही विषय तिकडे वर्ज्य नसतो...

औरंगाबादला निराला बाजारला कुलकर्णी's म्हणून फेमस चहा पोहे आणि सिगरेट चा स्पॉट होता..आम्ही DCB मधली सेल्स टीम २००४ साली तिकडे फावल्या वेळात बसायचो..

तिकडे आम्हाला एक युवराज नावाचा मुलगा भेटला..त्याने चुकून पोलीसलाच खंडणी मागितली म्हणून टेन्शन मध्ये होता.. हा हा..

अगदी आमच्यातला एक दिसणारा मुलगा इतका डेंजर असेल असे वाटले नव्हते..मी तर shock झालो होतो किती तरी वेळ..

हे सगळे आठवण्याची कारणे खालीलप्रमाणे:

१. काल CST जवळ पान टपरी with TV मध्ये क्रिकेट match साठी जमलेली गर्दी

२. राजेश मंडलिक यांचा कार-ओ-बार हा लेख 

३. फेसबुक हे व्यसन आहे हे सिद्ध झाल्याचा आनंद 

टीप : Corporate Team Parties हा या सगळ्याला अपवाद आहे..तिथल्या दुषित वातावरण आणि माणसांबद्दल बद्दल बोलावे तितके कमी आहे.. 

Everyone is 'Unique'.. Really??

We believe that we are a 'Unique Person' and feel proud of our struggles (!) too... then we meet a person who has well passed the roads we are travelling now...

Thank you Facebook for introducing such people into our lives..

टिपिकल MBA नंतर Hospitality Industry मध्ये २५ वर्ष यशस्वी करिअर असलेल्या व्यक्तीशी आता इकडे बोलणे झाले...मनात म्हटलं "आपण काय 'शाटा' युनिक आहे..?" हा हा...  

लहानपणी संस्कृतच्या पुस्तकातली राजाची गोष्ट आठवली.. जगातला सर्वात मोठा स्तंभ त्याला उभारायचा असतो म्हणून तो खोदकाम सुरु करतो आणि जमिनीच्या तळाशी त्याला त्याच्या स्वप्नातला स्तंभ सापडतो..शेकडो वर्षे आधीच बनवलेला आणि त्याचा अहंकार गळून पडतो..

आता भविष्यात MBA, LLB, MA (Journalism & Mass Comm.) असे शिक्षण झालेला सेल्स मैनेजर &/or Senior Council (वकील) कधी भेटला तर फारसे आश्चर्य वाटणार नाही.. 

जगात प्रत्येकाचा बाप असतो हेच खरे.. 

शादी.कॉम !!

स्वतःबद्दल अभिमान असणे मान्य आहे पण जगापेक्षा स्वतःबद्दलच ज़रा डोळस एप्रोच असल्यास पुढील गोष्टी सोप्या होतात.. आमचा शाळा आणि ग्रॅज्युएशनचा लग्नाळु मित्र अशात भेटला.. आमची एक डॉक्टर मैत्रीण त्याला मैट्रिमोनि साईटवर दिसली..आवडली... म्हणे कशी आहे? एप्रोच करू का?

मी म्हटलं -- अरे बाबा ती MBBS,DNB पोरगी आहे, उगाच...
तर म्हणे.. वेवलेंथ जुळली तर इतर गोष्टी doesnt matter..
मी - hmm खरय...(माझी बायको अशीच हाइली एजुकैटेड असल्याने मी जास्त वाद घातला नाही..)

मुलगा कमावता, अंगात धमक असलेला तर हवाच शिवाय स्वतःचे घर (without or with short EMI) असावे, आईबाबांचे सेविंग्स भक्कम पण त्यांची मुलावर जबाबदारी शून्य असावी (वेगळे राहिले तर अती-उत्तम), घर वेस्टर्न लाइनला असावे, बोरिवलीच्या पुढे नको.. या आणि अशा राक्षसी अपेक्षा असलेल्या लग्नाच्या मार्केट (!) मध्ये आमचा मित्र उभा आहे..
त्याने आत्ता डोळस नाही झाले तर कसे होणार?

स्वतःला कमी लेखणे चुकच पण निदान आपला पराभव स्वतःशी तरी मान्य करायला काय हरकत आहे?? मागे वळुन पाहण्याची अजिबात गरज नस्तांनाही ग्रॅज्युएशन डिग्रीची आम्हाला आज इतक्या वर्षांनीसुद्धा लाज वाटणे हा जसा अतिरेक आहे तसाच त्याच डिग्रीबद्दल अभिमान बाळगणे हा तर गुन्हाच् आहे..

सामान्य माणसाला करिअर आणि लग्न, अर्थात नोकरी आणि छोकरी यात किमान एक आणि कमाल दोन्ही ठिकाणी समझोता करावाच लागतो...त्यात वाईट का वाटून घ्यावे?

मित्रा... समोर बोलायची हिंमत झाली नाही म्हणून इकडे लिहितोय... स्वतःची हुशारी / नशीब अजिबात *दत नाही पण तुझी आणि माझ्या सगळ्या लग्नाळु मित्रांची काळजी वाटते..म्हणून बोलतोय.. बहुतांश लोकांना आता 'लठ्ठ पगार असलेले मठ्ठ' लोक जावई / जीजा म्हणून हवे आहेत.. कष्टाळु, स्ट्रीट-स्मार्ट लोकांना आज compromise शिवाय पर्याय नाही..But its not an end... 

52व्या वर्षापर्यन्त ice cream parlour मध्ये नोकरी करणाऱ्या माणसाकडून मैकडोनाल्ड बिझनेस सुरु होउ शकतो..आपण तर लेय यंग आहे..

मिळते आहे त्यातले बेस्ट घ्या आणि पुढे जा.. स्वतःबद्दल व्रुथा अभिमान बाळगला तर अर्ध्यातच... :(

Movie Review : कॉफी आणि बरंच काही

कालच लग्न या विषयावर माझ्या पोस्ट वर बऱ्याच मित्रांशी चर्चा केली आणि आज हा सिनेमा पाहिला..एका गोड मुलीला बघायला (कांदे पोहे) एक स्मार्ट मुलगा तिच्या घरी येतो आणि ती त्याला आपल्या प्रेमाबद्दल सांगते.. असा थोडक्यात विषय असला तरी कथेचे सादरीकरण अतिशय सुंदर झाले आहे..अवघ्या शंभर मिनिटाचा हा सिनेमा म्हटलं तर अगदी आपल्या आजूबाजूला घडणारी गोष्ट आहे पण ज्या प्रकारे ती सांगितली आहे ते अगदी हृदयाला भिडणारे आहे.. 

आपण परत एकदा प्रेमात पडावे असे हा सिनेमा पाहून आम्हाला वाटले हेच या सिनेमाचे यश आहे.. 

मुलींच्या प्रेमाबद्दल फिल्मी अपेक्षा प्रार्थना बेहेरे या गोड मुलीने उत्तम दाखवल्या आहेत, लग्नाचे वय जवळ आल्यावर मुलांचे थोडे जास्त फिलॉसोफिकल वागणे, खट्याळ भावंड, खास मित्र, समजूतदार आई-बाबा अशा सगळ्या इंटरेस्टिंग गोष्टी यात आहेत.. 

Situational Comedy या सिनेमात इतकी अफलातून जमली आहे की हिरोईनच्या मोबाईलचा रिंगटोन पासून त्यांचा घरातला संवाद, त्यांचे हावभाव अशा सर्व गोष्टी आपल्याला मनापासून हसवून जातात..सिनेमातली गाणी सुद्धा सुंदर आणि अर्थपूर्ण असून कुठेच कसलाच अतिरेक या सिनेमात नाही..

दिलीप प्रभावळकरांची छोटीशी एन्ट्री, निषादचे बाबांसोबतचे संवाद डोळ्यात कधी पाणी आणतात ते आपल्यालाही कळत नाही...

वैभव तत्ववादी एक कलाकार म्हणून आम्हाला 'हंटर' मधेही आवडला होता..आजचा निषाद देशपांडे तर अजूनही आपल्या आसपास आहे असे वाटते आहे..डायलॉग येण्याआधीच त्याचे डोळे सर्व काही बोलून जातात असे वाटते..

थोडक्यात सर्वांनी हा सिनेमा किमान दोनदा थिएटर मध्ये बघायलाच हवा..

स्टार्स : ४.५ / ५ 

Vaibbhav Tatwawdi Coffee Aani Prarthana Behere ‪#‎कॉफीआणिबरेचकाही‬ ‪#‎मराठी‬ ‪#‎सिनेमा ‬‪#‎RaviJadhav‬

खैरे साहेब !!

रोज सकाळी आमच्या घराजवळ निसर्ग उद्यानात मॉर्निंग वॉक साठी खैरे साहेब भेटतात..त्यांचे 'फर्स्ट नेम' अजूनही माहित नाही पण गडी लय भारी आहे.. बुलेटवर फिरणारा हा धिप्पाड आणि आडदांड माणूस प्रथमदर्शनी आपल्याला उद्धट वाटतो..अशात बाबांमुळे त्यांच्याशी ओळख झाली आणि एका रविवारी सकाळी राउंड मारत असतांना त्यांची स्टोरी कळली..ती अशी.. 

हे खैरे मुळचे इंदापूरचे..शेतकरी कुटुंबातले..१९८८ साली दहावीची परीक्षा झाल्यावर घरच्या परिस्थितीमुळे यांनी पुण्यात एका किराणा दुकानावर काम चालू केले..पण ६ महिन्यातच त्यात काही भविष्य नाही हे लक्षात आले आणि यांनी पुण्यातल्या एका मोठ्या ट्रान्सपोर्ट कंपनीमध्ये ड्रायव्हर म्हणून जॉईन केले.. अल्पावधीतच त्या खेमका सेठचा विश्वास यांनी संपादन केला आणि ते २० ट्रक्सचे सुपरवायजर झाले..

सर्व सुरळीत (!) असले तरी धंदा करण्याची उर्मी स्वस्थ बसू देत नव्हती.. अशीच ४ वर्षे गेल्यावर लग्नाला मुलगी मिळणार नाही म्हणून यांनी मुंबईला बेस्ट मध्ये १९९२ साली ड्रायव्हरची नोकरी पत्करली..लग्न झाल्यावर परत ४,५ वर्षांनी यांनी १ टक्का रोजाने सावकारी चालू केली मग दुधाचा होलसेल व्यवसाय आणि नंतर हॉटेल चालू केले...

गृहमंत्री आबा पाटलानी २००३ साली सावकारी विरुद्ध मोहीम काढली आणि यांची सावकारी बंद झाली..पुर्ण वेळ नोकरी असल्याने हॉटेल आणि दुधाचा व्यवसाय सुद्धा भरवशाच्या नोकरांनी बुडवला..प्रचंड नुकसान आणि कर्ज झाले.. यात भर म्हणून यांनी २००८ साली नोकरी सोडली..

जातीने लक्ष घालून एक एक करत हे सगळे व्यवसाय परत चालू केले.. आपल्या भाऊ आणि पुतण्यासहित सगळ्यांना या व्यवसायात आणले.. कोपरखैरण्यात घरे घेतली.. मागच्याच रविवारी नवी मुंबईला (महापे) त्यांनी आणखी एक हॉटेल (Restaurant) चालू केले..

त्यांचा एकत्रित वार्षिक टर्न-ओव्हर सध्या पाच करोड आहे आणि अर्थातच धंद्यातले Diversification ते नक्कीच करणार यात आम्हाला शंकाच नाही..

आपल्या आसपासचे असे सर्वसामान्य लोक आमचे प्रेरणास्थान आहेत.. हे लोक सहसा polished आणि sophisticated नसतात पण चेतन भगत आणि शिव खेरा यांच्यासारख्या वलयांकित 'शाट'भर लोकांचे हे 'बाप' आहेत हे नक्की... 

यांच्याकडून शिकण्यासारखे खूप काही वाटले म्हणून इकडे त्यांची स्टोरी शेअर करतो आहे.. ___/\___

टीप : औरंगाबादचे महान खासदार चंद्रकांत खैरे यांचे हे नातेवाईक नाहीत..आणि आम्हाला याचा आनंद आहे..

वेशीबाहेरचे लोक..

सतीश वाघमारे आणि संतोष वाघचौरे यांच्या रीसेंट मराठी सिनेमा पोस्ट वरील माझी नॉन-सिनेमा प्रतिक्रया

इनमिन ८-१० वर्षे वेशीबाहेर घालवलेल्या आमच्यासारख्याला 'व्हाइट कॉलर' दांभिकतेचा राग येत असेल तर ज्यांच्या कित्येक पिढ़या काहीच चूक नसतांना हे सहन करत देवाघरी गेल्या त्यांना काय वाटत असेल या प्रश्नाने अस्वस्थ वाटले..

त्यांना माणूस म्हणून जगणे समाजाने नाकारले होते..यांची जात आणि यांचे एकूण अस्तित्व म्हणजे जणू शिविच...यांनी आपल्या वेशीबाहेरच्या वाड्यांमध्ये राहून भटांचे आणि मराठ्यांचे पराक्रमाचे सोहळे पहावेत आणि आपल्या नशिबात हे नाही अशी स्वतःची समजूत घालून आपल्या वाट्याला आलेले निकृष्ट दर्जाचे काम आनंदाने करावे हे अपेक्षित होते..

गेल्या ६५ वर्षात बदल झाले असतील पण अजूनही वर्चस्व कोणाचे आहे? थोड़े आत्मपरिक्षण केल्यावर लक्षात आले की आमचेही ऑलमोस्ट सगळे जवळचे लोक 'ओपन वाले'च आहेत.. कधी कास्ट वाल्यांनी आम्हाला दूर केले आणि कधी आम्ही त्यांना..

यांच्या खाद्यसंस्कृतिला सुद्धा लोकांनी सबस्टैण्डर्ड ठरवून दूर सारले आहे असे लोकसत्ता मध्ये गेल्या रविवारी वाचले..यांच्यातले जे लोक आकाशातल्या देवाकडे शरण गेले त्यांनाही लोक विचित्र नावामुळे हसण्यावारी घेतात..त्यांचे तिकडे वेगळे चर्च असतात असे ऐकले, म्हणजे जात नाही ती जात हे परत सिद्ध झालेच की..

बाहेरून कितीही मुक्त विचारांचा लिबरल मुलामा असला तरी आत मात्र जातच चालते हे कोण अमान्य करेल? मोठा भाऊ आम्हाला मजेत तू दलित लीडर सारखे बोलतोस असे म्हणायचा.. ते का याचे उत्तर आज मिळाले..

असे चांगले पण कड़क बोलणारे लोक इकडे भेटले त्याबद्दल फेसबुकचे मनापासून आभार.. झुक्या तुझ्या मायला तुह्या... लय चांगलं नशीब हाई तुहं.. एरव्हि दिसेल त्या इंग्रजाला फटकावून काढ़ायची भाषा करणारे लोक तुला Thank you म्हणू रायले...

टिप क्र.१: गरीब ओपनवाल्यांचे आरक्षणामुळे नुकसान होते, संधी हिरावल्या जातात हे जुनाट वाक्य मला परत सांगू नका..
म्हाताऱ्या बापाचा पेंशनचा शेवटचा FD तोडून ८०,००० फीस भरत असतांना बाजूच्या श्रीमंत SC मुलाने १५०० रुपये फ़ीस (१००० रिफंडेबल) भरतांना काय वाटते तो अनुभव माझ्या गाठीशी आहे..

टिप क्र.२: माझा धर्माचा अभ्यास अजिबात नाही..काहीतरी controversial लिहून लोकांचे लक्ष वेधुन लाइक्स मिळवावेत हा उद्देश त्याहुन नाही.. वाघमारे सरांची संघाची पोस्ट वाचून मागेच भयंकर अस्वस्थ वाटले होते.. ते आज परत वाटले म्हणून आणि सध्या मुंबई औरंगाबाद प्रवासात असून काही विशेष काम नाही म्हणून ही उठाठेव...

मॉब मेंटॅलिटी..

CST ला आलेली लेडी कॉन्स्टेबल ला हात लावणारी बांग्लादेशी मुस्लिम मॉब असेल... गोकुळाष्टमीला मुलींची छेड़ काढणारा नवी मुंबईचा ग्रुप असेल..गणपती उत्सव तर यांचे हक्काचे स्थान.. हे सगळे एकाच जातीचे...जनावर..

त्यातल्या त्यात गुज्जु लोक बरे.. दांडियाला एकत्र आले तर निदान कोणाला भीति तरी वाटत नाही..

काल औरंगाबादला सिडको N-2 ते रेलवे स्टेशन हे ६ कि.मी अंतर गाड़ीवर जायला एक तास लागला.. तेही जीव मुठीत घेऊन वेगवेगळे रस्ते बदलून आम्ही गेलो.. सवर्ण आहोत हे तोंडावर लिहिले असल्याने हे लोक आम्हाला मुद्दाम टारगेट करत होते.. आमच्याकड़े कुत्सितपणे पाहून हसत होते आणि जय भीम वरडत होते...पोरींना छेडत होते...आम्हीच यांच्या हजारो पीढ़ी बरबाद केल्यासारखे...

आज बाबासाहेब जिथे असतील तिथे रडत असतील या नीच लोकांना पाहुन.. 

Dal Rice & New Joinee..

बऱ्याच वर्षांनी आज रस्त्यावर दाल राइस खाल्ला आणि काही वर्षांपूर्वी एका जुनिअरला फिल्ड इंडक्शन ला नेले त्याची आठवण आली...

नागपुरचा हा मुलगा टिपिकल साजुक तुपातला (ब्राह्मण) होता.. MBA फ्रेशर असल्याने मार्केटिंग आणि ब्रैंडिंगच्या आदर्श संकल्पना डोक्यात होत्या.. फिल्ड इंडक्शन मध्ये नवीन मुलाला क्लाइंटशी कसे बोलावे हे शिकवतात आणि अनुभवी कलीगला त्या एरिया मधल्या क्लाइंट्ससोबत introduce करून दिले जाते..

त्याला टाउन (South Mumbai) मधले क्लाइंट्स आणि सावलीत बसायच्या, डुलकी घेण्याच्या जागा दाखवून दिल्या..मग म्हटलं चल स्वस्त आणि मस्त जेवण घेऊ आणि त्याला थेट CST टर्मिनस समोर राइस प्लेट वाल्याकडे घेऊन गेलो..
ही जागा एरव्हीसुद्धा अस्वच्छ असते तेव्हा तर पावसाळा असल्याने तिच्या सौन्दर्यात वाढ झाली होती.. १५ रूपयात दाल राइस, भाजी, ३ पोळ्या आणि पापड़-लोणचे तो द्यायचा.. श्रमजिवि लोकांसाठी ते सुग्रास जेवण होते..

मला म्हणे अरे आपण ज़रा "मॉडरेट" ठिकाणी नाही जाऊ शकत का? हे ज़रा "ऑर्डिनरी" वाटतंय.. 

मी मजेत म्हटलं ****द, तू काय डॉक्टर-इंजिनीअर आहेस का असे नखरे करायला?? 

तो मजेतच (!) म्हणाला, नाही पण MBA आहे ना.. 

म्हटलं सवय करून घे याची.. 

काही दिवसांनी Review Meeting मध्ये त्याचे संपूर्ण मुंबई टीमसमोर वस्त्रहरण झाले आणि त्याने मुंबई सोडली ती कायमचीच..
MBA नावाच्या पोकळ स्वप्नाने अजुन एक घास घेतला होता.. आता त्याचे नावही लक्षात नाही..पण त्याला शुभेच्छा 

'श्रीनिकेत पुराण'

माझ्या काही पोस्ट्स Shriniket Deshpande ने like केलेल्या दिसतात.. हा मी नसून माझा जुळा भाऊ डॉ.श्रीनिकेत देशपांडे आहे.. (जुळेपणा नावापुरताच) 

श्रीनिकेत नाव अजून कोणाचेच नाही असे मला २००५ पर्यंत वाटायचे.. मग श्रीनिकेत काळे, श्रीनिकेत सावंत ओर्कुटवर भेटले.. पण सगळे माझ्यापेक्षा लहान आहेत म्हणून मीच पहिला श्रीनिकेत असा अहंकार मनात होता..श्रीनिकेत देशपांडे तर नक्कीच कोणी नसेल असेहि वाटायचे..पण या सर्व अंधश्रद्धा ह्या विदर्भातल्या डॉ.श्रीनिकेत देशपांडेने मोडून काढल्या..  

हा माझ्यापेक्षा वयाने मोठा आहे आणी अशात अजून एक श्रीनिकेत देशपांडे दिसला जो बंगलोरला रिसर्च मध्ये आहे..हा पण माझ्यापेक्षा वयाने मोठा आहे (आहेत)  कल्याणला सुद्धा श्रीनिकेत देशपांडे नावाचे मोठे (वयाने) रंगमंच कलाकार आहेत असे गुगलने सांगितले ..

मागे मीच म्हणालो तसे, "तू काही out of the box नाहीस (म्हणून औकातीत रहाय)" हे लोक सतत त्यांच्या कृती किंवा उक्तीतून मला सांगत असतात..या वेळेस कोणी सांगायच्या आधीच मला हे कळले आहे.. हा हा 

टीप क्र. १ - मी स्वतःच्या पोस्ट्स कधीच लाईक करत नाही हे मुख्यत: यातून सांगायचे आहे. 

टीप क्र. २ - माझा मोठा मामा लहानपणी माझी पत्रिका पाहून आईला म्हणाला होता की या मुलाच्या कुंडलीत डॉक्टर होण्याचे योग आहेत..पण तेरा वर्षांपूर्वी बारावी सायन्सच्या परीक्षेत आम्हाला मिळालेल्या "दैदीप्यमान" यशानंतर ते योग धुळीला मिळाले.. हा हा हा.. पण 'श्रीनिकेत देशपांडे' नावातच हे डॉक्टर होण्याचे योग असावेत म्हणून आमचा हा मोठा भाऊ विदर्भात यशस्वी डॉक्टर आहे.. 

1990's, मालिक भाई n item songs..

FM रेडियोवर ऑडियो कॅसेटच्या जमान्यातले रोमॅंटिक गाणे ऐकताना प्रेमाची डेफिनिशन गेल्या १२,१३ वर्षात किती बदलली आहे हे जाणवते आहे..प्यार तो होना ही था मधले अजय देवगणचे बोलके डोळे आणि ते अप्रतिम लिरिक्स कुठे आणि सध्याचे 'बॉम्ब लगदी मैनु' कुठे असे वाटले...

आपल्याला आवडती मुलगी फ़क्त दिसली की छातीत धड़धड़ व्हायचे, तिचे रोजचे रस्ते शोधुन झाल्यावर तिच्या मागे सायकलने फिरणे, नजरानजर झाली तर "अरेच्चा" हे खोटे भाव, अभ्यासात शून्य इंटरेस्ट असला तरी नोट्स मागणे आणि परीक्षेच्या निमित्ताने थोड़े फार बोलणे असा गोड गोड काळ आठवून खिन्न वाटले..

विशेष म्हणजे तासनतास तिच्याबद्दल विचार करतांना कधी 'कॉफ़ी' बद्दल विचार मनात यायचा सुद्धा नाही...

या आइटम सॉंग्सने मुलींना फ़क्त बेडरूम मटेरियल बनवून ठेवले आहे असे वाटते.. याची सुरवात बाबूजी ज़रा धीरे चलो या गाण्यापासून झाली असावी...तिच्या/त्याच्या मनात काय आहे हे समजून घ्यायच्या आधीच लोकांना ही 'कॉफी'ची घाई झालेली दिसते..'कल हो ना हो' म्हणून आजच पूर्ण जगुन घ्या (!)....
अवघड आहे देवा..उचल रे बाबा.. मला नाही या उथळ लोकांना.. हा हा 

तळटिप : परमपूज्य मालिक भाई (अजय देवगण) यांच्यामुळे आम्ही खरं प्रेम करायला शिकलो..(प्यार तो होना ही था)
बायकोच्या मताचा आणि त्या नात्याचा आदर करायला शिकलो..मग भलेही कधी आपल्याला त्याचा कितीही त्रास होवो..(HDDCS)
क्राइमला कॉर्पोरेट चे रूप देणाऱ्या एका व्हिजनरी लीडरची मानसिकता आम्ही जवळुन पाहिली..आजही हा माणूस वंदनीय आहे तो त्याच्या व्हिजन साठी... (Company)
देशाबद्दल प्रेम आणि समर्पण भावना (भगतसिंग), आपल्याच तत्वांशी संघर्ष (अपहरण) या आणि अशा अनेक गोष्टी आम्ही फ़क्त तुमच्यामुळे शिकलो मलिकभाई...

मालिक भाई -- आज आमच्या मनासारखे जर काही आयुष्यात घडत असेल तर फ़क्त तुमच्या या सिनेमांमुळे आणि आमच्या आईबाबांच्या संस्कारांमुळे.. 

कोणी आम्हाला 'तूचिया' म्हटले तरी चालेल पण आम्ही सिनेमे मनोरंजन म्हणून न पाहता सिरियसलीच पाहणार..
वरील सिनेमांसाठी तुम्हाला सगळे सिंगम आणि धमाल माफ़ आहेत... _____/\_____

Movie Review : Baby

‪#‎Baby‬ a Masterpiece by ‪#‎NeerajPandey‬.. this 2 hours and 40 minutes plot would surely hold you to ur chair even during intervals..
Each and every character has a great impact on the story with a special mention to Inspector Hani Mohammed from Dubai... two AK's rock again after ‪#‎Special26‬.. even the lady member in the team and her fight sequence is amazing... 

‪#‎AkshayKumar‬ भावा.....तुझा या वयात असलेला फिजिकल फिटनेस पाहुन मला आज स्वतःची लाज वाटली... तु एक्टर बनण्याचे स्वप्न ६ वर्षे वेटरची नोकरी करुनही जिवंत ठेवलेस...पडेल ती कामे केलीस..टाइक्वोन्दो क्लासेस घेतलेस...नंतर यशाची सवय झाल्यावर सलग २३ सिनेमे फ्लॉप होऊनही आज परत उभा आहेस...कॉमेडी-एक्शन-ड्रामा सहित सर्व फॉर्मेट्स मध्ये राज्य केलेस..
देवालाही तुला यश देणे भाग आहे..
म्हणतात ना 'खुद ही को कर बुलंद इतना..खुदा बंदे से पूछे बता तेरी रझा क्या है" 

तुझ्यातला खरेपणा आणि स्वप्नांसाठी सर्वस्व पणाला लावण्याची आणि त्यासाठी कितीही वाट बघण्याची शक्ती आज मला हवी आहे... I want to be a self made person like you...

बाकी आमच्या शुभेच्छा सदैव सोबत आहेतच...आज मी तितकेच करू शकतो.. _/\_ _/\_ _/\_ त्रिवार नमन...

टिप : Its a crime to watch this movie on pirated CD or torrent... Please do watch in theatres only....

पेज - 3 मानसिकता...

गायक अभिजीत भट्टाचार्य काल रस्त्यावर झोपणाऱ्या गरीब लोकांना कुत्री म्हणाला..आधी मोदी मुस्लिम लोकांना असेच indirectly कुत्रा म्हणाले असे ओवैसी (सीनियर)ला वाटले..मुळात भुभु हा इतका गोड प्राणी असतांना लोकांना का आणि कशाचा राग येतो आहे तेच कळत नाही.. 

असली अभिजीत वगैरे प्रातिनिधिक उदाहरणे घेऊन आपण आपले रक्त कशाला गरम करावे असा आम्हाला प्रश्न पडला आहे? मनात विष आणि ओठावर साखर असलेल्या आजुबाजूच्या लोकांना आपण कधी ओळखणार?? की हा असंतोष फ़क्त असा सिझनल व्यक्त करायचा आणि इतर वेळेस yes sir / सेठ आहेच...

आणि या पेज-3 लोकांचे म्हणाल तर गरीब लोकांना ते बिखारी, घाटी, बेगर्स, ब्लडी लूजर्स वगैरे म्हणतच असतात..तुम्ही ते दिसुनही न दिसल्यासारखे करता हा तुमचा 'मनाचा मोठेपणा' आहे... 

"तुमची लायकी आमची भांडी घासायची आहे" अशा आशयाचे डायलॉग थेट किंवा indirectly मारण्याची पद्धत atleast मुंबईकराला नवीन नाही...अहो घर भाड्याने देणारा बिहारी दलालसुद्धा "सर आपके बजट में कुछ नहीं आयेगा" हे तुच्छतेने हसत म्हणण्याइतपत माजोरडा आहे मग हे बाकी लोक का मागे राहतील?? यांनी पैशाने आमचा आत्मसन्मान कधीच विकत घेतलाय...

आपल्यातल्या काही नशीबवान लोकांच्या वाट्याला हे सगळे येत नाही आणि ते लोक यांच्या मांडीला मांडी लाऊन 'लिबरल' होतात याचे दुःख आहे..

आता कोणी म्हणेल मी राज ठाकरेची भाषा बोलतोय... अहो ही गरीबाची भाषा आहे, मग तो नॉन मराठी किंवा मुस्लिम का असेना...कोणी गरीब आहे म्हणून त्यांची गणती कचऱ्यात करणाऱ्या या ‪#‎Inhuman‬ पेज-3 मानसिकतेला ठेचायाची गरज आहे... 

या पेज 3 लोकांनी निर्माण केलेले खोटे लिविंग स्टैंडर्ड्स / ब्रॅण्डस आपण झुगारुन द्यायला हवेत असे आज मनापासून वाटते आहे...

टिप: मराठी लोक मागे का आहेत यावर माझा प्रबंध रेड़ी आहे.. नोकरीची मानसिकता वगैरे...परत चर्चा नगं...

‪#‎Salman‬ ‪#‎Beinghuman‬ ‪#‎Justice‬ ‪#‎Bollywood‬‪#‎Page3‬